OTK Beograd

Priča o teniskom klubu je vezana za nekadašnji, predratni, Beogradski teniski klub, koji je proneo slavu belog sporta ovim balkanskim prostorima.

Interesantno je da je ideja o osnivanju, ili bolje rečeno, obnavljanju „kluba teniske romantike“ potekla od igrača nekih drugih beogradskih klubova. Bilo je to 1990 godine kada su Goran Bubanj i Dejan Minić saopštili predsedniku OSD-a Živku Mučalovu da bi na Karaburmi mogao da zaživi beli sport.

U OSD-u se nisu dvoumili i tako je sportskoj porodici priključen i tenis.
Odmah po osnivanju OTK Beograd je oformio i takmičarsku ekipu, a 1992 godine stigli su i prvi uspesi. OTK ubedljivo osvaja prva mesta u beogradskoj zoni i Srpskoj ligi, zatim i u drugoligaškoj konkurenciji, da bi „romantičari“ osvojili vicešampionsku titulu u elitnom takmičenju.
Isti podvig 1993 godine teniseri sa Karaburme ponovili su, kada su u prvoligaškoj konkurenciji stigli do finala i morali da se zadovolje drugim mestom.
Klub sa Karaburme nije, naravno, zapostavio ni međunarodnu scenu, gde su takođe beleženi vrhunski rezultati u pojedinačnoj konkurenciji.
Već 1992 godine Nenad Zimonjić na „Oranž bolu“, nezvaničnom prvenstvu sveta za juniore do 16 godina, stiže među osam najboljih, a Filip Olarević, u prvoj konkurenciji 14-godišnjaka, ulazi među 16 prvoplasiranih.
Godinu dana kasnije 1993, Katarina Mišić i Nenad Zimonjić posle serije „satelit turnira“ osvajaju prve bodove za VTA, odnosno ATP liste.
Novi bodovi na svetskim listama osvojeni su 1994 godine, kada je Zimonjić stigao među prvih 500, a Katarina Mišić među 600 najboljih na planeti.
Uz dobre učitelje i terene koji odgovaraju svetskim standardima, OTK Beograd ima sve uslove da stvara i školuje asove, da postepeno povećava broj članova i polaznika škole tenisa i da najtalentovanijim omogući da se ogledaju sa kolegama iz inostranstva.

Uspesi „romantičara“, za mnoge neočekivani, pravi su magnet za „klince“ i „klinceze“, kojih ima sve više.